Ο θόρυβος από την αναμέτρηση της Γερμανίας με την Αγγλία δεν έχει ακόμα κοπάσει, με το γκολ του Lampard που δεν μέτρησε ποτέ να είναι πάντα στο προσκήνιο.

Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι με βάση την απόδοσή της η Γερμανία δίκαια νίκησε –ακόμα κι οι Άγγλοι που δε θέλησαν να κρύψουν τις αδυναμίες τους πίσω από την κατάφορη σε βάρος τους αδικία.

Το ότι οι Γερμανοί άξιζαν τη νίκη όμως, δε σημαίνει ότι δίκαια νίκησαν.

Ένας από τους λόγους που κάνουν το ποδόσφαιρο το δημοφιλέστερο των σπορ είναι ότι ο καλύτερος δεν κερδίζει πάντα.

Πόσες φορές έχει συμβεί μια ομάδα που χάνει πολλές ευκαιρίες (όντως ανώτερη) να δέχεται ένα γκολ στην κόντρα και στο τέλος να χάνει; Βάση της απόδοσής της μπορεί να άξιζε τη νίκη, δε σημαίνει όμως ότι έχασε άδικα.

Το αντίθετο συνέβη στο ματς στο οποίο αναφέρομαι -και θα είναι για χρόνια ακόμα αντικείμενο συζήτησης (όπως ο τελικός του 1966).

Το γκολ του Lampard που δεν μέτρησε ποτέ άλλαξε άρδην τη μορφή του αγώνα και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με το φίλο μου το Δημήτρη το Βέργο, ότι η αναμέτρηση κρίθηκε σε κείνο ακριβώς το σημείο.

Εκεί που θέλω να σταθώ είναι ότι –καλή κι εποικοδομητική η όποια κριτική- άδικα υποστηρίζουν οι Άγγλοι ότι…δίκαια έχασαν.

Θα μου πείτε πως ξέρω αν μετρούσε το 2-2, ότι θα πέρναγαν οι Άγγλοι. Η ψυχολογία πάντως ήταν με το μέρος τους και το τι θα γινόταν, δυστυχώς δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Το ποδόσφαιρο δεν είναι πάλη για να κρίνεται στα σημεία (αν ήταν έτσι σε κάθε ισοπαλία σε νοκ-άουτ ματς, δεν θα είχαμε παράταση και πέναλτι, θα μετρούσε ποιος έκανε τις περισσότερες φάσεις).

Το άξιζε μια ομάδα τη νίκη, δεν σημαίνει πάντα ότι δίκαια νίκησε και το αντίθετο.