Πάει και το παγκόσμιο κύπελλο. Μεταξύ μας, νομίζω ότι ουδείς από εμάς λυπήθηκε για αυτό. Και όχι γιατί είδαμε την εθνική Ελλάδας να αποκλείεται στη φάση των ομίλων ή από εκεί και πέρα είδαμε τις προτιμήσεις μας να μη συνεχίζουν. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά κατά την προσωπική μου άποψη, ήταν ένα από τα φτωχότερα των τελευταίων ετών. Οπως και να έχει, γούστα είναι αυτά.

Από εδώ και πέρα έχουμε περίπου ένα μήνα μέχρι να ξαναμπούμε σε ρυθμούς Premier League, με τις ομάδες να καταστρώνουν τα σχέδιά τους για την ερχόμενη χρονιά. Φυσικά την παράσταση, μέχρι στιγμής, την έχει κλέψει η Manchester City, η οποία πραγματοποίησε, αν μη τι άλλο, εντυπωσιακές κινήσεις σε χαλεπούς καιρούς. Αλλωστε, ομάδα που καταφέρνει να πάρει παίκτες σαν τον David Silva, τον Yaya Toure και Jerome Boateng δείχνει εμφανώς τα σημάδια των φιλοδοξιών της.

Οπως λέτε και πολλοί από εσάς στα e-mail που μας στέλνετε, "σαν την Chelsea όταν την αγόρασε ο Abramovich". Αγαπητοί αναγνώστες, θα μου επιτρέψετε σε αυτήν την άποψη να διαφωνήσω κάθετα. Για να μην παρεξηγηθώ, λέω από την αρχή ότι ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως ο Ρώσος μεγιστάνας με την είσοδό του στον χώρο της Premiership μετέτρεψε την Chelsea από μια πολύ καλή ομάδα, σε μια υπερδύναμη του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, σε τέτοιο επίπεδο που σχεδόν για οποιαδήποτε ομάδα που ταξιδεύει στον Stamford Bridge να θεωρεί την ήττα δεδομένη.

Εδώ όμως είναι και η διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων. Οτι η Chelsea ήταν μια πολύ καλή ομάδα και πριν την αναλάβει ο Abramovich. Μην ξεχνάτε άλλωστε ότι οι Citizens έχουν σταθεροποιηθεί στην Premiership από τη σεζόν 2003/ 2004 μέχρι να φτάσουν στο σημερινό σημείο να νιώθουν ασφαλείς με τα εκατομμύρια του Σεϊχη Mansour. Και το γεγονός ότι η Chelsea ήταν μια πολύ καλή ομάδα και προ των εκατομμυρίων του Abramovich δεν το λέω εγώ, το λένε οι αριθμοί.

Από τότε που δημιουργήθηκε η Premiership η Chelsea μετράει δύο κύπελλα Αγγλίας (1997 και 2000), ένα League Cup (1998), ένα κύπελλο κυπελλούχων (1998) και ένα ευρωπαϊκό Super Cup. Ξέχωρα όμως από αυτούς τους τίτλους, η ομάδα του δυτικού Λονδίνου από το 1997 μέχρι και πριν τη χρονιά που την ανέλαβε ο Abramovich (καλοκαίρι 2003) τερμάτιζε συνεχώς μέσα στην πρώτη εξάδα.

Και όπως είδατε μέτρησε ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο- κάτι που δεν έχει καταφέρει να κατακτήσει ο Ρώσος μέχρι σήμερα- ενώ το 2000 έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του Champions League, όταν αποκλέιστηκε από τη Barcelona, μετά από δύο καταπληκτικούς αγώνες. Επιπλέον όταν το 2003 ο Abramovich αναλάμβανε τους Blues τα αποτελέσματα ήταν άμεσα μιας και η ομάδα του δυτικού Λονδίνου τερμάτιζε δεύτερη πίσω από την Arsenal, η οποία κατακτούσε τον τίτλο αήττητη.

Μετά από εκείνη τη χρονιά, ο Abramovich έφερε τον Jose Mourinho στο Bridge και η ιστορία είναι γνωστή. Στο μεταξύ η City, στο ίδιο διάστημα βολόδερνε μεταξύ της δεύτερης και της πρώτης κατηγορίας. Και αυτό δεν το λέω για να υποτιμήσω τους "πολίτες", απλά θεωρώ ότι κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται. Aπαντες στη City πίστεψαν πέρυσι ότι θα μπορούσαν με τα χρήματα του Mansour να προκαλέσουν τόσο για κάποιον τίτλο, όσο και για την πρώτη τετράδα- ασχέτως αν κύκλοι των Citizens στην αρχή του 2009/ 2010 μιλούσαν ακόμα και για κατάκτηση της Premiership.

Σύμφωνοι οι κινήσεις που έχουν γίνει στα Eastlands είναι εντυπωσιακές. Ο Silva είναι ένα από τα καλύτερα αριστερά χαφ/ εξτρέμ της Ευρώπης, ο Jerome Boateng αποτελεί ένα ανερχόμενο αστέρι και ο Toure- ο οποιος θα βρεθεί συμπαίκτης με τον αδερφό του Kolo- έχει δώσει τα διαπιστευτήριά του σε μια από τις μεγαλύτερες ομάδες του πλανήτη, τη Barcelona. Για να φτάσει, όμως, η City να μιλάει στα ίσια ότι θα διεκδικήσει τον τίτλο πρέπει να το δείξει μέσα στο γήπεδο, κάτι το οποίο απέτυχε να το κάνει πέρυσι.

Η ομάδα του Roberto Mancini έχει όλα τα εφόδια να αρχίσει να γράφει τη δική της ιστορία τη νέα αυτή δεκαετία, όπως έγινε και με την Chelsea, αλλά θα πρέπει να το αποδείξει με πράξεις. Ο Mansour δεν έχει καμία διάθεση για άλλη μία χρονιά χωρίς, τουλάχιστον, την πρώτη τετράδα, κάτι στο οποίο εφόσον αποτύχει η City δε γνωρίζω αν ο Αραβας θα έχει το κουράγιο να συνεχίσει και του χρόνου. Νομίζω πως ο ιδιοκτήτης των "πολιτών" δε θα ήθελε να δει να επαναλαμβάνεται η εικόνα ομάδων όπως η Portsmouth και η Fulham ( με την πρώτη να χρεωκοπεί κιόλας) με πενιχρό προϋπολογισμό μπροστά σε αυτόν της City, να φτάνουν πιο κοντά στη διεκδίκηση ενός τίτλου.

Οι Αραβες είναι από τη φύση τους ανταγωνιστικοί άνθρωποι, ωστόσο, αυτό από μόνο του δε φτάνει. Ο Mansour θα φέρει όποιον παίκτη του ζητήσει ο Mancini- ενδεχομένως και κάποιον της αρεσκείας του και για λόγους marketing, που παίζει ρόλο στο σύγχρονο ποδόσφαιρο- όμως ο Ιταλός θα πρέπει να αποδείξει πως είναι αντάξιος του πήχη που έχει θέσει το "αφεντικό" του.

Ισως θα ήταν ευεργετικό για τη City να αρχίσει να ψάχνει τις "ρίζες" της. Οτι δηλαδή πριν έξι χρόνια πάλεψε για να επανέλθει στην Premiership και από τότε έχει σταθεροποιηθεί. Αλλωστε όπως αποδεικνύει η ιστορία- σχεδόν κάθε χρόνο- τα χρήματα δεν κάνουν την ομάδα. Δείτε και το περσινό παράδειγμα της Real Μαδρίτης. Θόρυβος, μεταγραφές και από τίτλο; Τίποτα. Δείτε και oμάδες που με "απείρως" μικρότερο μπάτζετ έφτασαν να κατακτούν ευρωπαϊκά τρόπαιο ή έστω να φτάνουν στον τελικό και να τα διεκδικούν.

Zenit Αγ. Πετρούπολης, CSKA Μόσχας, Werder Βρέμης, Fulham είναι μερικά από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα του "λίγα λόγια, πολύ δουλειά". Ισως ήρθε η ώρα και για τη City να πράξει το ίδιο από φέτος.