Μετά από αρκετό διάστημα τα ξαναλέμε από την αρθρογραφία των συντακτών του englishfootball.gr. Κάτι οι διακοπές, κάτι η μετακόμιση από την Αθήνα το δεύτερο μισό του Ιουλίου δεν μας επέτρεψαν να τα πούμε από δω τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Σε αυτό το σημείο να αναφέρω πως από Σεπτέμβριο το site θα έχει ανταπόκριση πλέον και από την Αγγλία καθώς τόσο ο γράφων, όσο και ένας ακόμη καλός φίλος και συνάδελφος, που ξεκινήσαμε μαζί από εδώ τη συγκεκριμένη προσπάθεια τον Φεβρουάριο του 2008, θα βρίσκονται σε μόνιμη βάση πλέον στο Νησί.

Τι απέμεινε; Δύο εβδομάδες σχεδόν πριν την έναρξη του κορυφαίου και συναρπαστικότερου πρωταθλήματος στον πλανήτη, της αγγλικής Premier League. Εντάξει είχαμε Παγκόσμιο Κύπελλο ένα μήνα το καλοκαίρι, αλλά Premier League δεν είναι. Προσωπική εκτίμηση, αλλά δεν υπάρχει κάτι που να συγκρίνεται με κάποιον θεσμό σαν αυτή. Ακόμη και το Champions League. Anyway…

Δύο εβδομάδες λοιπόν και οι θεωρητικά μεγάλες του πρωταθλήματος πονάνε ακόμα σε σημαντικές θέσεις. Άλλωστε δυναμικές κινήσεις δεν έχουν πραγματοποιήσει, πλην της Manchester City, η οποία όπως είχαμε γράψει και σε τελευταίο μας άρθρο αποτελεί την εξαίρεση. Οι “Πολίτες” μπορούν ξοδεύουν τα εκατομμύρια δεξιά και αριστερά, αλλά αυτό που είχα υποστηρίξει και πέρυσι, και τονίζει και φέτος ο καλός φίλος Gus Χρυσοχού, αυτή η ομάδα θέλει αρκετή δουλειά. Δεν φτάνει μόνο αυτό.

Στα υπόλοιπα στρατόπεδα επικρατεί ησυχία σε γενικές γραμμές, αν σκεφτούμε και το χρονικό περιθώριο που έχουμε μπροστά μας πριν την έναρξη του πρωταθλήματος, παρότι οι μεταγραφικές κινήσεις φτάνουν ως τα τέλη Αυγούστου. Στην Arsenal υπάρχει ένα σημαντικό κενό στην άμυνα. Μπορεί να αποκτήθηκε ο Koscielny (παίκτης που αποτέλεσε την αποκάλυψη του περσινού γαλλικού πρωταθλήματος, προσωπικά δεν έχω άποψη), ωστόσο ο Wenger έχει στα χέρια του τρία στόπερ. Μαζί με τον Γάλλο αμυντικό διαθέσιμοι είναι μόνο οι Vermaelen και Djourou με αποτέλεσμα η καρδιά της άμυνας των “Κανονιέρηδων” να φαντάζει λειψή. Φυσικά υπάρχει και το θέμα του Fabregas, όπου αν πουληθεί τη δεδομένη χρονική στιγμή, τότε το πρόβλημα θα είναι αρκετά σημαντικό.

Στη Manchester United δεν κινείται φύλλο. Ουσιαστικά αποτελεί την περσινή ομάδα. Ως πότε όμως ο Rooney θα τραβάει κουπί; Γιατί κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι ο Άγγλος φορ θα κάνει την ίδια καταπληκτική σεζόν με πέρυσι. Ο Ferguson θα δώσει ευκαιρίες σε νέους, αλλά είναι αυτοί ικανοί να πάρουν στις πλάτες τη United; Scholes και Giggs θα έχουν ένα χρόνο επιπλέον πάνω τους, ενώ στην επίθεση ο Berbatov δεν γεμίζει σε κανέναν το μάτι. Συνεπώς ένας καλός φορ ίσως θα έπρεπε να καταφθάσει στο Old Trafford.

Στην Chelsea τα πράγματα είναι καλύτερα, και το μόνο που χρειάζεται είναι ένας παίκτης στη μεσαία γραμμή προκειμένου να κλείσει το ρόστερ για τη νέα σεζόν. Ο Ancelotti ξεφορτώθηκε αυτούς που δεν ήθελε, και που δεν πολύ-έπαιζαν και πέρυσι, ενώ πρόσθεσε τον Benayoun που μπορεί να αποδειχθεί μια αρκετά καλή λύση ερχόμενος από τον πάγκο. Ένας χαφ ακόμα, καθώς φύγανε πολύ παίκτες από τη μεσαία γραμμή (έστω κι αν δεν υπολογίζονταν) και οι “Μπλε” θα είναι μια χαρά. Τι να αλλάξει άλλωστε ο Ancelotti από μια ομάδα που πέρυσι κατέκτησε με το σπαθί της το νταμπλ;

Στη Liverpool χρειάζεται ακόμα δουλειά. Σίγουρα ένα αριστερό μπακ αν τελικά φύγει ο Insua, γιατί η μεταγραφή του για την ώρα στη Fiorentina δεν έχει ολοκληρωθεί παρά τα όσα γράφτηκαν. Από εκεί και πέρα απαραιτήτως θα χρειαστεί ένας παίκτης στη μεσαία γραμμή μιας και ο Mascherano θα αποχωρήσει για την Inter. Ο μεγάλος βραχνάς βέβαια στη Liverpool είναι και θα είναι το χρέος προς την τράπεζα και η προβληματική διοίκηση των Αμερικανών Hicks και Gillett.

Το μεγάλο ερωτηματικό είναι η Tottenham. Πολύ αξιόλογο το ρόστερ. Εξαιρετικός διαχειριστής ο Redknapp που έβγαλε τους Spurs στο Champions League παίζοντας και όμορφο ποδόσφαιρο. Ωστόσο μέχρι στιγμής εκτός από τον… άγνωστο Sandro στον χώρο της μεσαίας γραμμής δεν έχει κινηθεί τίποτε άλλο. Στην επίθεση αν οι Keane και Pavlyuchenko μείνουν τότε μάλλον του Bellamy δεν θα προχωρήσει. Ωστόσο ίσως για τα “Σπιρούνια” θα ήταν καλύτερο να προσθέτανε δύο με τρεις παίκτες, έναν σε κάθε γραμμή, από τη στιγμή που αν προκριθούν στους ομίλους θα έχουν μέσα στα ματς της Premier League και έξι απαιτητικά ευρωπαϊκά παιχνίδια.

Στις έξι παραπάνω μπορούν να προστεθούν Aston Villa και Everton, οι οποίες ως πρωταρχικό σκοπό είχαν να κρατήσουν τα αστέρια στο ρόστερ τους. Αμφότερες φαίνεται να το πετυχαίνουν με τους “Χωριάτες” πάντως να δίνουν μεγάλο αγώνα για τον Milner και ενδεχομένως και για τον Young. Η Everton προχώρησε σε κάποιες κινήσεις όπως ο Beckford, η Villa όμως τίποτα. Κι αυτό είναι το μεγάλο λάθος του O’Neill. Η δουλειά είναι πιο εποικοδομητική με μικρό ρόστερ, αλλά σε ένα πρωτάθλημα όπως της Premier League με 38 ματς χρειάζεται βάθος στο ρόστερ. Ο O’Neill μοιάζει να μην μπορεί να το κατανοήσει καθώς και φέτος βαδίζει στο ίδιο μοντέλο. Ο Moyes πέρυσι το κατάλαβε, αν και η ατυχία με τους τραυματισμούς ήταν τόσο μεγάλη που και ρόστερ να είχε πάλι δεν θα του έβγαινε…